FO3P.NET : บ้านสามจังหวัด

                          เรื่องราวแต่ก่อนเก่าที่เขาเล่าให้ฟัง(ตอนจบ)

เลยผ่านกาลเวลากว่าสามสิบปี  สิ่งที่เคยคลุมเครือกำลังจะถูกคลี่คลายออกมา

          อ่าวชาติตระการ  สถานที่ที่ผมกำลังจะกล่าวถึง  ทับสี่เป็นเทือกเขาคู่ขนานกับฐานที่มั่น 573  เป็นเทือกเขาของรอยต่อระหว่าง พิษณุโลกกับอุตรดิตถ์  ร่องอ่าวของสองเทือกเขายาวประมาณหนึ่งร้อยกิโลเมตร  ห้วยน้ำหลายสายจากสองเทือกภู  บรรจบรวมเป็นลำธารไหลผ่านช่องอ่าวตลอดทั้งปี  มีผู้อยู่อาศัยเรียงรายตามสายธาร  ตั้งแต่ส่วนลึกสุดถึงปากอ่าวราวๆ สิบหมู่บ้านเห็นจะได้  ย้อนไปกว่าสามสิบปีที่แล้ว  อ่าวนี้ยังมีสภาพเป็นบ้านป่า  การคมนาคมเป็นแค่ถนนทางเกวียน  รถยนต์วิ่งได้เฉพาะฤดูแล้ง  แต่ก็ยังเป็นไปด้วยความยากลำบาก  และหากมีฝนชะดอกมะม่วงโปรยปรายลงมา  ฝุ่นดินหนาบนผิวถนนก็จะกลายเป็นเลน  รถยนต์เป็นอันหมดประโยชน์โดยปริยาย

          พ.ค.ท. เคยส่งผู้ปฏิบัติงานมาสำรวจฝากฝั่งทับสี่ตั้งแต่ยังไม่เกิดเหตุการณ์ 6 ตุลา  และนั่นเป็นสาเหตุให้รัฐบาลส่งกองกำลังมาตั้งค่ายตามรายทางเพียงบางหมู่บ้าน  ในครั้งนั้นฝ่ายคอมมิวนิสต์แค่มาสำรวจสภาพทั่วไป  แต่ยังมิอาจเคลื่อนไหวต่อ  จนกระทั่งหลังเหตุการณ์สังหารโหด 6 ตุลา  นักศึกษาประชาชนหลั่งไหลเข้าป่า  คราวนี้ พ.ค.ท. จึงมีกองกำลังอาวุธเพื่อขยายเขตงานได้ตามยุทธศาสตร์ชนบทบีบล้อมเมือง

 
   “ผมมาเป็นครูที่ตั้งแต่ปีหนึ่งแปด  หลบหนีการคุกคามและยึดอาชีพตามที่ใฝ่ฝัน  รวมถึงการแก้ปัญหาปากท้องของตัวเองด้วย”

ผอ. คำรณเริ่มต้นเกริ่นที่มาที่ไปของตนเอง

“ตอนเป็นนักศึกษาผมร่วมต่อสู้คัดค้านเผด็จการ  และได้ร่วมขบวนอยู่ในเหตุการณ์สิบสี่ตุลากับเพื่อนๆ  หลังจากจบแล้วก็ยังเคลื่อนไหวต่อทางภาคอีสาน  ถูกสันติบาลติดตามจนรู้สึกไม่มั่นใจในความปลอดภัยของตัวเอง”

ผอ. เล่าเรื่องราวเหมือนต้องการสื่อว่า  เป็นพวกเดียวกันมาตั้งนานแล้วนะ  อาหารมื้อเที่ยงถูกนำมาเสิร์ฟ  จึงขัดจังหวะการพูดคุยเพียงชั่วขณะ  ระหว่างรับประทานอาหาร ผอ. คำรณ เป็นคนเล่าเรื่องเสียส่วนใหญ่  เนื้อหาใจความพอสรุปได้ว่า  ท่านเองเป็นหนึ่งในผู้พยายามทำหน้าที่ต่อสู้เพื่อความเป็นธรรมของสังคม  ตามอุดมการณ์เท่าที่เงื่อนไขเอื้ออำนวย

ประมาณกลางปี 20 ท.ป.ท. รุ่นที่หนึ่งของฐานที่มั่นภูหินร่องกล้าสิบกว่านาย  ร่วมกับสหายท้องถิ่นอีกจำนวนหนึ่ง  โดยการนำของสหายรณชิต  ได้มาหักร้างถางพงเพื่อทำไร่ข้าว  เป็นการตระเตรียมขยายเขตงานอย่างเป็นรูปธรรม  ซึ่งเหล่าผู้บุกเบิกรุ่นนี้  ต้องกินฟักทองแทนข้าวเป็นแรมเดือน  เล่นเอาเนื้อตัวเหลืองเปล่งปลั่งดุจดังสังข์ทอง  จนถึงปลายปีที่ข้าวปลูกไว้เก็บเกี่ยวได้แล้ว  ก็มีสหายใหม่จากภูหินร่องกล้าและเขาค้อมาสมทบอีกจำนวนหนึ่ง  รวมถึงสหายม้งด้วย  ถึงตอนนี้ ทับสี่มีกองกำลังอาวุธประมาณสี่สิบชีวิต  และสหายรณชิตพานักรบใหม่ลงสู่สมรภูมิ  เพื่อเรียนรู้ประการณ์สงครามจรยุทธ์ในต้นปี 2521  ค่ายทหารที่หมู่บ้านขวดน้ำมันคือเป้าหมาย  ผมเป็นหนึ่งในสหายใหม่ที่ได้อยู่หน่วยเดียวกับนักรบคนกล้า  ภาพการยกปืนกลเบาต่อกรกับโอวี 10 โดยไม่หลบอยู่ในที่กำบังของสหายรณชิต  เป็นวีรภาพที่ยังคงติดตาผมมาตราบถึงทุกวันนี้

เสียงปืนแตกเพื่อเปิดม่านเขตงานใหม่  ได้รับชัยชนะจากการรบซุ่มตีที่ไม่ยิ่งใหญ่  แต่เมื่อบวกรวมแบบอย่างความห้าวหาญของสหายรณชิต  ได้สร้างขวัญกำลังใจให้กับนักรบใหม่เป็นอย่างมาก ฝากความฮึกเหิมให้เหล่าสหายลงสู่สายงานมวลชนด้วยความคึกคักสุดขีด

“สมัยนั้น  ผมถูกทางการเพ่งเล็งเป็นอย่างมาก  ทหารป่าก็ไม่เข้าใจในตัวผม  ชีวิตเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้าย  ถูกบีบคั้นจากทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ  ครูที่นี่ถูกระเบิดเคโมของคอมมิวนิสต์ตายไปหนึ่งคน  ทิ้งลูกตัวเล็กๆ ให้แม่ของเด็กเลี้ยงดูมาเพียงลำพัง  ผมเองก็ช่วยส่งเสียเรียนหนังสือจนจบปริญญาตรี”

ผอ. คำรณ  ย้อนเรื่องราวแต่หนหลัง  สีหน้าและน้ำเสียงยังเหมือนระบายความอัดอั้นในครั้งกระนั้นออกมา  ใช่.....สิ่งที่ ผอ. คำรณพรั่งพรู  มันเป็นเรื่องที่พวกเรารู้ๆ กันอยู่แล้ว  เกมสงครามที่มีชีวิตเป็นเดิมพัน  ชุมชนใดที่ดันโชคร้ายไปอยู่ในเขตการเคลื่อนไหว  อาจตกเป็นเหยื่อของการช่วงชิงอำนาจรัฐ  ใครช่วยทหารป่าก็ถูกทางการเข่นฆ่าขังคุก  พวกที่เป็นสปายก็ถูกสหายเก็บ  ชาวบ้านถูกบังคับให้เลือกข้าง  ยังเป็นเรื่องยากเย็นแม้อยากจะอยู่อย่างไม่ยุ่งเกี่ยว  ผู้บริสุทธิ์บางรายจึงต้องตายสังเวยความเข้าใจผิด  นอกจากต้องเสี่ยงกับการโดนลูกหลงในแดนสงคราม  ยังถูกโรคไข้ป่าคอยคุกคามด้วย  ชาวบ้านป่าที่นี่ในยุคนั้น  ต้องมีชีวิตอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวนไม่น้อย  และ........ชนผู้ยากไร้ไม่ว่าสมัยใด  ล้วนไม่มีทางเลือกของชีวิตมากนัก

“รณชิตเป็นคอมมิวนิสต์ที่ดังมาก  เขาอยู่ในเขตอำเภอชาติตระการมานาน  เป็นนักรบประเภทดุเดือดเลือดพล่านสู้ไม่ถอย  บู๊แบบเอามัน  ชื่อเสียงของเขาขย่มขวัญข้าศึกได้ไม่น้อย  แต่ก็ถูกหมายหัวเอาไว้ด้วยเช่นกัน”

ผอ. คำรณเล่าเรื่องรณชิตราวกับมีความสนิทสนมมากกว่าอดีตสหายอย่างพวกเรา  จนผมอดตั้งคำถามขึ้นในใจไม่ได้  (เป็นคนชอบพูดคำหวานหรือเป็นนักอุดมการณ์กันแน่)  แต่อีกหนึ่งความคิดก็แทรกขึ้นมา  (เป็นอะไรก็ไม่สำคัญ  เพราะมันไม่ก่อผลบวกหรือลบกับใคร)

       “ผมเคยได้พูดคุยกับรณชิต  เขาถึงได้เข้าใจผมดี  จากนั้นมา...มีอะไรที่พอช่วยได้ผมก็พยายาม”

       นอกจากพูดถึงความระบือนามของสหายรณชิต  ผอ. คำรณยังให้ความเป็นกันเองกับพวกเรา  ราวกับเป็นเพื่อนพ้องน้องพี่ก็ไม่ปาน

เขตขยายงาน  ความขาดแคลนกลายเป็นปมที่ยุ่งยากอย่างยิ่ง  กลายเป็นสิ่งที่สหายรณชิตต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อแก้ปัญหาอันไม่น่าจะเป็นนี้  ค่ำคืนของวันที่ 13 มิ.ย. 2521 เขากับสหายชัยยะได้ไปตามนัดเพื่อรับข้าวสารที่สั่งซื้อ  ทั้งสองถูกซุ่มและเกิดการปะทะ  สหายรณชิตเสียสละกลางหมู่บ้านขวดน้ำมัน  สหายชัยยะก็ถูกกระสุนแต่หนีออกจากวงซุ่มได้  เขาเสียเลือดมากจนต้องจบชีวิตเช่นกัน  อีกสองวันต่อมา  สหายชาญกับสหายแก้วก็ถูกซุ่มจนเสียสละ  ที่เชิงเขาชายป่าหมู่บ้านลาดเรือ  อันเป็นเหตุการณ์ต่อเนื่องกัน  การสูญเสียในครั้งนั้น  เป็นผลให้ทหารป่าขวัญผวาไม่น้อย  ที่แย่ยิ่งกว่า  คือสหายทั้งสามเสียสละในเขตขาว  ไม่สามารถนำศพกลับมาทำพิธีได้  และไม่รู้ว่า ร่างที่ไร้วิญญาณของเหล่าสหาย  ถูกข้าศึกกระทำมิดีมิร้ายอย่างไรหรือไม่

“อ๋อ......ศพของรณชิต,แก้ว,ชาญ  ทางการเขาทำพิธีทางศาสนาให้แล้ว  นำ ฮ. มารับเอาไปที่วัดในอำเภอชาติตระการ”

ผอ. คำรณตอบคำถามที่พวกเราตามหามากว่าสามสิบปี  พร้อมกันนี้ ท่าน ผอ.ได้เรียกภารโรงเข้าพบเพื่อยืนยันคำบอกเล่า  เพราะภารโรงท่านนี้เป็นหนึ่งในผู้ที่ได้เข้าร่วมพิธีสวดในงานศพ

กว่าหนึ่งชั่วโมงที่ได้พูดคุยกับ ผอ. คำรณ  ท่านเอาแต่เอ่ยชื่นชมวีรกรรมของสหายรณชิต  และให้เครดิตต่อภารกิจของชาวคอมมิวนิสต์ในอดีต  อีกทั้งข้อเฉลยของ ผอ. คำรณ  ทำให้พวกเราผ่านพ้นจากความค้างคาใจ  จากนั้นจึงได้ปรึกษาจนมีข้อสรุปว่า  จะร่วมกันทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้กับผู้วายชนม์ทั้งสองฝ่ายอีกครั้ง  ดังที่ได้ดำเนินการไปแล้วเมื่อวันที่  12 มิ.ย. 2553

         เรื่องราวแต่ก่อนเก่าที่เขาเล่าให้ฟังบอกเราว่า  คุณค่ามิเคยเลือนหายไปกับกาลเวลา  แสงดาวแห่งศรัทธายังพราวพร่างอยู่กลางใจคน  บนหนทางแห่งความหวัง  จึงยังคงมีผู้ก้าวตามหลังสืบต่อเป็นทอดๆ ตลอดกาล

ขอคารวะแด่ดวงวิญญาณของผู้อุทิศตนมา ณ ที่นี้ด้วย 

  กรุณาล็อกอิน หรือลงทะเบียนเพื่อจะเขียนความคิดเห็น