สภาพการณ์ของกระแสความขัดแย้งขั้นรุนแรงในสังคม ชมรมกลุ่มเพื่อนสามจังหวัดของพวกเรา ก็หนีไม่ไม่พ้นการเดินอยู่บนถนนสายแตกแยกนี้เช่นกัน คงเป็นเรื่องธรรมดา เพราะแม้แต่บางส่วนของสามีภรรยา พ่อแม่พี่น้อง ก็ต้องตกอยู่ในวังวนนี้กันถ้วนทั่ว สรุปง่ายๆ ว่าเป็นไปทุกบริบทของสังคมก็แล้วกัน
ในความแตกต่างตรงกันข้ามแบบสุดขั้วนี้ จึงเป็นเรื่องลำบากใจไม่น้อยในสิ่งที่จะนำเสนอ คนมีข้อจำกัดอย่างผม ก็ยิ่งยากต่อการเขียนออกมาให้ได้ดี กับบรรยากาศที่มีแต่ถ้าไม่ถูกก็ต้องผิด คนวิตกจริตอย่างผม ค่อนข้างกลัวความมั่วของตัวเองจะไปทำให้เพื่อนๆ ต้องเสียอารมณ์ เพราะขนาดสถานการณ์ที่ปกติทั่วไป ยังเขียนอย่างไม่ค่อยมั่นใจเท่าใดนัก
ขอเป็นอย่างนี้ก็แล้วกันนะครับ ให้ถือว่าข้อเขียนเป็นแค่ความคิด มิใช่ความเห็น เพราะลึกๆ แล้วคนเขียนไม่ค่อยอยากจะมีความเห็น จากอายุไขกับวัยที่ผ่านเลยไปกับกาลเวลา ผู้เขียนได้ข้อสรุปกับตัวเองว่า ความจริงกับความถูกต้องเกี่ยวข้องกับความเชื่ออย่างแยกกันไม่ออก ร้อยคนก็อาจจะมีร้อยความจริงคนละทิศละทาง เพราะสรรพสิ่งดำรงอยู่ด้วยความแตกต่าง จึงไม่ว่าจะอย่างไร ความคิดคนย่อมไม่เหมือนกัน
กาลเวลา...ได้นำพาให้ความเชื่อและความจริงของคนๆ หนึ่ง เคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา สำหรับประสบการณ์ตรงของตัวผม เรื่องที่เคยคิดว่าเป็นสุดยอดความจริงถูกต้องถ่องแท้ ก็เปลี่ยนแปรเป็นว่าไม่น่าจะใช่ไปเสียทั้งหมด ในทางตรงกันข้าม ที่เคยเย้ยหยันว่าเป็นความงมงาย เปลี่ยนกลายเป็นศาสตร์ที่ศรัทธาเข้ามาแทน นี่เป็นแค่หนึ่งตัวอย่างในเรื่องใหญ่ๆ ที่ชี้ให้เห็น ว่าความเชื่อของผมเป็นอนิจจังอย่างแน่นอน
แม้ชีวิตและความเชื่อล้วนเป็นเรื่องชั่วคราว แต่ทุกๆ ช่วงเวลาของการดำรงอยู่ เราต้องแปรสิ่งรับรู้และสังเคราะห์มาเป็นความคิด และความเชื่อนั้นถูกบ้างผิดบ้างเป็นไปตามวิถีทางของปุถุชน เมื่อความจริงของคนเปลี่ยนวนไปตามกาลเวลา ผมจึงไม่ค่อยกล้ายืนยันเรื่องราวที่นำเสนอ เพราะเป็นไปได้มากว่า เรื่องที่ถูกต้องในวันนี้ อาจไม่มีอยู่ในความจริงของวันข้างหน้า
ในยุคนี้ที่ความแตกต่างไม่สร้างสรรค์พัวพันไปทั่ว ผมกลัวว่า ข้อเขียนจะไปทำให้มิตรภาพที่ไม่เหมือนเดิมเพิ่มความร้าวฉาน ในเมื่อไปรับงานมาแล้ว ก็เลยต้องทำตามหน้าที่ ไม่มีเจตนาเขียนให้เป็นข้อกล่าวหาใครแต่อย่างใด และผมยินดีรับความเห็นโต้แย้งทุกกรณี
สรุปว่า ขอเขียนตามความรู้สึกอย่างพยายามตรึกตรอง และเปิดมุมมองของตัวเองโดยไม่ต้องเกิดอาการเกร็ง ผ่านการบอกกล่าวเรื่องความคิด จากนี้ จะได้เขียนด้วยจิตที่ไร้กังวล แม้จะมีความมั่วๆ ปนอยู่ในนั้นก็ตาม
1). 