|
สถานีที่ 4 ดินแดง 3 เมษายน 19.00 น.
อากาศในห้องแคบ ๆ ร้อนอบอ้าว พัดลมตัวเก่งทำงานอย่างหนัก ช่วยให้คนทั้งห้าที่นั่งล้อมวงอย่างใกล้ชิด คลายความร้อนลงเล็กน้อย เสียงเพลงลูกทุ่งจากวิทยุทรานซิทเตอร์ ถูกเปิดเพื่อกลบเสียงสนทนาของพวกเขา
วันนี้คมแสงในชื่อจัดตั้ง ‘คม’ถูกย้ายหน่วยเข้ามารวมกับยุทธ(ชิงชัย)แล้ว พี่นิดและพงษ์เป็นตัวยืนวันนี้ อ้อยมาร่วมด้วย การประชุมที่มีคนถึงห้าคน นับว่าเป็นหน่วยใหญ่ และทุกคนเป็นแกนงานสำคัญ แต่วันนี้มีสถานการณ์สำคัญ จำเป็นต้องประชุมร่วมกันแบบนี้
“เราจะใช้ห้องนี้เป็นครั้งสุดท้าย ครั้งหน้า สถานีที่ 4 จะเปลี่ยนเป็นที่อื่น แต่ก็คงอยู่ในย่านนี้” พี่นิดเริ่มประชุม
“เพราะมันจับพวกที่อ้อมน้อยใช่ไหมครับ” ยุทธถามขึ้น
“นั่นเป็นส่วนหนึ่ง ข่าวตำรวจจับกรรมกรจากบ้านพักที่กระทุ่มแบน 5 คนและอีกส่วนหนึ่งไปจับนักศึกษา ซึ่งทำงานเป็นที่ปรึกษาสหภาพอุตสาหกรรมสิ่งทอที่อ้อมใหญ่ 4 คน ข่าวดูเหมือนจะเป็นการปรามการเคลื่อนไหว แบบกึ่งเปิดกึ่งปิดในสายกรรมกร เพราะพวกนี้ไม่ได้ทำงานลับแบบเรา พวกเขาเป็นคนของสหภาพก็ต้องทำงานเปิดเผย แต่เรื่องนี้มีกลุ่มต่าง ๆออกมาเคลื่อนไหวต่อสู้ เป็นปากเป็นเสียงให้แล้ว พวกเขาถือว่า การจับกุมแบบนี้เป็นแผนของรัฐบาลที่จะทำลายสหภาพแรงงาน” พี่นิดอธิบาย
“แล้วเรื่องที่ต่างจังหวัดที่มี กลุ่มนวพล , ลูกเสือชาวบ้านและทหารจากศูนย์สงครามพิเศษอุดร ขับไล่นักศึกษาที่ออกเผยแพร่ประชาธิปไตยตามโครงการกลับสู่บ้านเกิด เรื่องนี้เกิดขึ้นกับเด็กราม คุณคงรู้รายละเอียด” พงษ์หันมาถามคม
“ครับผมพอรู้ เด็กของเราซึ่งเป็นแกนนำคือบุ๋มกับธเนศ ออกไปกับโครงการนี้ ที่หมู่บ้านหนองบัวบาน อ.หนองวัวซอ เพราะอีกประมาณหนึ่งอาทิตย์ก็จะเลือกตั้งแล้ว มีเด็กออกไปเกือบห้าสิบคน ก็มีทหารมาไล่ให้ออกจากหมู่บ้าน แต่เด็กไม่ยอม ผลสุดท้ายกำนันเรียกประชุมชาวบ้านเพื่อตัดสิน ปรากฏว่า ชาวบ้านส่วนใหญ่อยากให้นักศึกษาอยู่ต่อ เด็ก ๆก็เลยอยู่ แต่นายอำเภอบอกว่าจะมีชาวบ้านจากที่อื่นมาไล่ วันรุ่งขึ้น 27 มีนา ก็มีกลุ่มนวพล และลูกเสือชาวบ้าน จากที่อื่นนั่งรถสองแถวมาเจ็ดแปดคันรถจริง ๆ มีนายทหารยศพันโทมาด้วย ธเนศกับบุ๋มให้แกนงานส่วนหนึ่งหลบออกไป เพราะไม่แน่ใจว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น ส่วนพวกเขาสองคนกับเด็ก ๆถูกจับไปแห่รอบเมือง มีบางคนถูกทำร้ายด้วย ทั้งหมดถูกส่งตัวไปที่ค่ายทหารแล้วส่งกลับกรุงเทพ ฯ เด็ก ๆจำเหตุการณ์ฝังใจมาก ผมว่ามันไม่ต้องการให้นักศึกษาติดต่อกับชาวบ้าน” คมเล่ารายละเอียด
“และที่เรานึกไม่ถึงคือวันที่ 1 ก็จับทั้งนักเรียนและนักศึกษาพิษณุโลก แสดงว่ามันรุกไปต่างจังหวัดแล้ว ไม่จับเฉพาะในกรุงเทพ ฯต้องเตือนพวกเราที่อยู่ต่างจังหวัดแล้ว” ยุทธพูด
“แบบนี้น่าจะต้องมาลองวิเคราะห์กันหน่อยว่าทำไม มันทำเพื่ออะไร” พี่นิดตั้งคำถาม
“มีคนไม่อยากให้เลือกตั้งวันที่ 4 นี้หรือเปล่า กะให้พวกเราออกมาประท้วงให้เป็นเรื่องใหญ่” อ้อยตั้งข้อสังเกต
“ถ้าคิดทำก็ไม่สำเร็จหรอก ศนท.ยุคนี้สมาธิดี นิ่งมาก สู้แบบตาใส ไม่ถอยแต่ไม่บุ่มบ่าม ผมว่าดูจากแนวรบที่มันเปิด น่ากลัวพอสมควร เขตชนบทมันก็รุก ย่านกรรมกรก็รุก นักศึกษา นักการเมืองรุกหมดทุกแนว ผมว่ามันพยายามจะสกัดกั้นการขยายงานของพวกเรา เพราะต้องการสกัดกั้นแนวทางสามประสานซึ่งเราชูมาตลอด ว่านักศึกษา,กรรมกร ,ชาวนาต้องประสานกัน และวันนี้พวกมันไม่กลัวมีเรื่องวุ่นวาย” ยุทธเสนอความคิดเห็นเป็นชุด
“ผมว่าการจับกรรมกรกับนักศึกษาไม่น่าจะเป็นคำสั่งของรัฐบาลใหม่ เพราะมีผลสะเทือนโดยตรงต่อเสถียรภาพของรัฐบาล นักศึกษาและกรรมกรต้องต่อต้านแน่” ยุทธพูด
“ถ้างั้นใครสั่ง” อ้อยถาม
“ต้องมีข้าราชการระดับใหญ่ รับแผนมาจากไอ้โม่ง ต้องการก่อความวุ่นวายแน่นอน ถ้าเป็นแบบนี้ก็นับว่าอันตราย มันอาจพร้อมแล้วก็ได้” พงษ์พึมพำ
“พร้อมรัฐประหารเหรอพี่” อ้อยถาม
“ใช่ หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมามีตัวอย่างมาแล้ว อิซาเบล เปรอง ประธานาธิบดีอาเจนติน่า โดนทหารโค่นเรียบร้อยไปแล้ว ผู้นำสหภาพแรงงานก็โดนกวาดหมด ถูกจับไปราว ๆ 3,000 คน เธอเข้ามารับตำแหน่งต่อจากสามี ฮวน เปรอง ที่เสียชีวิตเมื่อ กรกฎา 17 ได้ปีกว่าเองก็โดนโค่นแล้ว ประเทศนี้มีสภาพคล้ายเรา ในความขัดแย้งมีฝ่ายซ้ายฝ่ายขวา มีการลอบสังหารเหมือนบ้านเราในวันนี้”
“เราน่าจะแจ้งข่าวไปยังทุกหน่วยงาน ให้ระวังตัว เพราะฝ่ายตรงข้ามกำลังใช้กฎหมายเป็นอาวุธเพื่อจัดการกับพวกเราและมวลชนที่ก้าวหน้า พวกมันคงไม่หยุดง่าย ๆ” ยุทธเสนอ คนฟังต่างพยักหน้าเห็นด้วย
“คม เล่าเรื่องการเคลื่อนไหวในพม่าเมื่อเร็ว ๆนี้ให้ฟังบ้าง” พี่นิดเปลี่ยนเรื่อง
“ได้ครับ เมื่อวันที่ 21 ที่ผ่านมา รัฐบาลพม่ากวาดล้างหนัก จับผู้นำนักศึกษาไปจำนวนหนึ่ง แต่นักศึกษาก็สามารถออกมาเดินขบวนในวันที่ 23 ได้ รัฐบาลพม่าจึงสั่งปิดมหาวิทยาลัยทั้งหมด ตอนนี้ทางพรรคมอญ วิเคราะห์จากประสบการณ์ในพม่า เขาคิดว่าเราต้องถูกปราบเร็ว ๆนี้ และจะหนักด้วย เราต้องเตรียมพร้อม แบบถอยได้ทันที มีที่หลบภัย”
“เรื่องนี้ ทางเราก็คุยกันอยู่ รายละเอียดจะแจ้งทีหลัง เราก็วิเคราะห์แบบเดียวกัน แต่ก็จะพยายาม ขยายงานในสถานการณ์แบบนี้ให้ได้ผลงานที่ดีที่สุด” พี่นิดกล่าว
การประชุมสิ้นสุดลง คนอื่นทยอยออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงพี่นิดและยุทธ
“กำหนดการเดินทางของคุณคงเป็นเดือนพฤษภา ยังไงต้องกลับมาก่อนเปิดภาคเรียน เตรียมตัวให้พร้อม เมล์ของเราไม่ใช่รถเมล์ นาน ๆมีครั้งหนึ่ง” พี่นิดแจ้ง
“ไปนานมั้ยครับ” ยุทธถาม
“คงไม่เกินเดือน คุณจะได้เห็นสภาพเป็นจริงของเขตเคลื่อนไหวและฐานที่มั่น บางทีอีกไม่นานคุณอาจจะถอยเข้าไปที่นั่น”
ยุทธพยักหน้ารับ โดยไม่พูดอะไร
บ้านสวนนนท์
เมษายน หลังสงกรานต์มอญ
ตะวันใกล้ตกดิน คนสี่คนที่คนยืนอยู่ที่โค้งถนนหน้าสวนผลไม้ แต่งกายด้วยชุดวอร์ม ดูเผิน ๆเหมือนพวกเขาสี่คนมาวิ่งออกกำลังกาย ต่อเมื่อได้ยินผู้อาวุโสที่สุดที่ทุกคนเรียกว่า‘อาจารย์’กำลังอธิบายให้เด็กหนุ่มสาวสามคนฟังด้วยเรื่องราวบางอย่าง จึงรู้ว่าเป็นเรื่องที่ห่างไกลจากเรื่องราวปกติในชีวิตประจำวันของคนทั่วไป
“ถ้าเดินเร็วจะได้นาทีละ 100 เมตร หนึ่งกิโลต้องใช้สิบนาที แต่ถ้าวิ่ง 1 กิโล ก็ใช้แค่ 5 นาที ต้องฝึกร่างกายให้เคลื่อนไหวในระยะ 400 เมตร – 1 กิโลให้คล่องตัว” อาจารย์สิงขรกล่าว
“เอ้า วันนี้เราวอร์มอีกสักสองรอบ แล้วค่อยเข้าไปในสวน”
คมแสงออกวิ่งตามสองคนพี่น้องไปตามถนนที่เงียบร้างผู้คน เนื่องจากเป็นเวลาจวนค่ำ เจ้าของสวนถ้าเข้ามาดูผลไม้ ก็กลับออกไปหมดแล้ว เขาอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าอยู่ในรามคำแหง อย่างมากก็ฝึกเดินจากปีกตึกหนึ่งไปอีกปีกหนึ่ง ถ้าอยากวิ่งต้องแอบมุดรั้วเข้าไปในสนามกีฬาหัวหมาก ที่นั่นไม่มีใครรบกวน และจะไม่มีใครหาว่าบ้า
การฝึกที่บ้านสวนนนท์ อาจารย์สิงขรให้ฝึกท่าพื้นฐานง่าย ๆ เพื่อเพิ่มทักษะให้มากขึ้น หลังจากระเบิดลงที่สยามสแควร์แล้ว ระเบิดลูกนั้นคือสัญญาณให้ทุกคนออกจากจุดสตาร์ท หาทางเอาตัวรอดและตอบโต้หากทำได้ คมแสงคิดถึงครูฝึกชาวมอญผู้นี้ทันที ที่นี่เขาได้ฝึกร่วมกับเพชรและพลอยเหมือนทุกคนครั้ง เริ่มจากท่าพื้นฐานง่าย ๆ ท่าหมอบ คลาน การทิ้งตัวลงพื้น การยันตัวขึ้นจากพื้น ส่วนการฝึกยิงปืนใช้ปืนสั้นอัดลมแทน พวกเขาสามคนจะถูกพาเข้าไปฝึกในสวนผลไม้อีกแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ลึกเข้าไปไม่ไกลนัก
การฝึกเริ่มต้นด้วยการวิ่งไปกลับสี่ร้อยเมตรเหมือนเดิม วันนี้อาจารย์สิงขรเน้นเรื่องการหลบระเบิดเป็นพิเศษ
“หมอบให้ชิดพื้นที่สุด ตะแคงเท้า อย่าตั้งส้นเท้าขึ้น ใช้แขนรับน้ำหนักตัว ยกหน้าอกขึ้นจากพื้นเล็กน้อย กันสะเทือน” ครูฝึกสั่งเป็นจังหวะ ลูกศิษย์ทั้งสามฟังคำสั่ง และปฏิบัติตามอย่างตั้งใจ
“เวลาชันเข่าแล้วเตรียมวิ่ง อย่าตั้งตัวสูงอย่างนั้น เดี๋ยวถูกยิงหัวหลุด ตะแคงตัวไว้ ไปได้” สิ้นเสียงอาจารย์สิงขร ทั้งสามก็ดันตัวขึ้นจากพื้น พุ่งเข้าหาต้นไม้ ที่กำหนดไว้เป็นที่กำบัง
“พลอย หนูทำผิดแล้ว เมื่อกี้นี้เราสมมุติว่า ศัตรูอยู่ในที่กำบัง เมื่อเราจำเป็นต้องย้ายจุด เราต้องเคลื่อนที่ให้เร็ว มุ่งไปที่กำบังใหม่ ไม่ใช่วิ่งไปแล้วยิงไป ยังไงก็ไม่ถูกมัน แต่จะถูกมันยิงใส่ การยิงเป้าเมื่อตัวเราเคลื่อนที่ ต้องฝึกนานมาก และเป้าต้องยืนเด่นอยู่อย่างเปิดเผย หรือไม่รู้ตัว แต่โดยทั่วไปไม่หวังผลให้ยิงถูก แต่หวังว่าฝ่ายตรงข้ามจะหลบและไม่โต้ตอบ ขณะที่เราเคลื่อนผ่าน แต่ถ้าฝ่ายตรงข้ามอยู่ในที่กำบังและเตรียมพร้อมมันจะยิงสวนทันที การหลบการถอย และหนีออกจากจุดอับ จุดอันตราย ไม่ใช่เรื่องเสียเกียรติ ต้องทำให้ได้” ครูฝึกย้ำ
“เอ้า ฝึกใหม่ เตรียมตัว”
การฝึกมีไปจนถึงค่ำ อาจารย์สิงขรจึงสั่งเลิก ทุกคนกลับมาที่บ้านหงส์เหิน คุณพิมพ์วดีนั่งรออยู่แล้ว
หลังอาหารมื้อค่ำ คุณพิมพ์วดีแจ้งข่าวร้ายให้ทุกคนรู้
“มีข่าวร้ายจะแจ้งให้ทราบ อู ทิน หม่อง ผู้นำนักศึกษาฝ่ายซ้ายของพม่า ถูกประหารชีวิตแล้ว เมื่อวานนี้ ข้อหายุยงให้มีการเดินขบวนล้มรัฐบาล มีแผนสังหารผู้นำพม่า พวกมันตัดสินเมื่อวันที่ 3 เมษาที่ผ่านมา BBC เพิ่งออกข่าววันนี้” พิมพ์วดีเล่า จนคนในโต๊ะแทบปรับอารมณ์ไม่ทัน
“เอ๊ะ ก็เพิ่งถูกจับไม่กี่วันมานี้นี่ครับ” คมแสงอุทาน
“ใช่ แม่ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ ตอนปลายเดือนมีนารัฐบาลพม่าจับอูทินหม่อง แล้วประกาศว่าได้ทำลายแผนการล้มรัฐบาลของฝ่ายซ้ายได้แล้ว แต่พอผ่านไปสิบวันมันก็สั่งประหารเลย คงต้องการแสดงอำนาจ แบบเชือดไก่ให้ลิงดู คนนี้ใช่คนที่ลูกรู้จักหรือเปล่า” พิมพ์วดีหันมาถาม
“ไม่ทราบครับ ชื่อคล้าย ๆกัน แต่คงไม่ใช่ แต่ถึงยังไงเราก็ได้เสียกำลังสำคัญไปแล้วหนึ่งคน” คมแสงตอบเบา ๆ ...บนโต๊ะมีแต่ความเงียบ
คมแสงเงียบไปนาน วันนี้ดูเหมือนทุกแนวรบจะบีบคั้น ให้ฝ่ายซ้ายไม่มีทางเลือกอะไรเหลืออยู่เลย
“ดูท่ามันจะบีบพวกเราให้หมดทางเลือกแล้ว ของพม่าไม่มีโอกาสแม้แต่จะเลือกตั้ง ส่วนของเราผลการเลือกตั้งเมื่อ 4 เมษา ออกมาแล้ว ดูแล้วหนทางของฝ่ายก้าวหน้าก็ตีบตันเช่นกัน รวมส.สฝ่ายก้าวหน้า จากจำนวน 37 คนในการเลือกตั้งปี 18 เหลือเพียง 6 คนในปีนี้ พรรคพลังใหม่ จาก 12 คนเหลือ 3 คน พรรคแนวร่วมสังคมนิยม จาก 10 คน เหลือ 1 คน พรรคสังคมนิยมจาก 15 คน เหลือ 2 คน เพราะโดนใส่ร้ายป้ายสี โจมตีด้วยปืนและระเบิดตลอดการหาเสียง มีชีวิตรอดมาก็บุญแล้ว ผมคิดว่าอย่าไปฝันถึงอำนาจรัฐบนเส้นทางการเลือกตั้งอีกเลย แนวทางของพรรครัฐมอญใหม่ถูกต้องที่สุด ผมคงต้องเชียร์พรรคพวกให้เอาอย่างบ้าง” คมแสงกล่าวในตอนท้าย
“เสรีภาพและอำนาจรัฐ ขอไม่ได้ ให้ไม่ได้ ต้องสู้เอง สร้างเอง จึงจะเกิดขึ้นจริง และอยู่กับเราจริง”อาจารย์สิงขรสนับสนุนแบบอ้อม ๆ
“อีกสองสามวันหนูพลอยต้องไปฝึกงานด้านการรักษาพยาบาลแล้ว” พิมพ์วดีบอกเสียงเรียบ ๆ
“ไปหลายวันมั้ยครับ”
“สิบกว่าวัน เรามีญาติเป็นหมอ ไปเช้าเย็นกลับไม่ได้หายไปไหน นี่ก็อ่านตำรามาสองเดือนแล้ว ต้องลงมือทำแล้วละ สถานการณ์แบบนี้ฝึกไว้ดีกว่า แต่ต้องฝึกหลาย ๆครั้งเพื่อให้เกิดทักษะ อาจช่วยชีวิตคนได้”
“การฝึกด้านยุทธวิธี จำเป็นต้องฝึกทุกอาทิตย์ เราไม่รู้ว่าสถานการณ์ร้ายแรงจะเกิดขึ้นเมื่อไร กำหนดให้เป็นทุกวันหยุดก็แล้วกัน ยกเว้นมีธุระก็เลื่อนออกไป” อาจารย์สิงขรกำหนด โดยไม่มีใครค้าน
23 เม.ย 19
พลเอก กฤษณ์ สีวะรา ผู้ทรงอิทธิพลในกองทัพเสียชีวิตลง ในขณะที่ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ของรัฐบาลใหม่ได้เพียงสามวัน ที่สร้างความแปลกใจให้ทุกคนคือ หลังจากเข้าโรงพยาบาลมาได้หนึ่งสัปดาห์มีการแถลงข่าวว่าอาการดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่ทำไมจู่ ๆเสียชีวิตอย่างปุบปับ
ข่าวเสียชีวิตของพลเอกกฤษณ์ กลายเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วทั้งเมือง เพราะช่วงเวลานี้กำลังเกิดความขัดแย้ง แย่งตำแหน่งสำคัญในกองทัพบกกันอยู่พอดี ถึงขนาดมีใบปลิวเถื่อนออกมาโจมตีบุคลากรในกองทัพและนักการเมืองบางคน
อศมร.กลายเป็นที่วิเคราะห์ข่าวไปโดยอัตโนมัติ
“นี่เป็นข่าวร้ายสำหรับพวกเรา พี่ไขแสงเคยบอกเสมอว่า พลเอก กฤษณ์ ไม่เห็นด้วยและพยายามขัดขวางพวกที่จะทำรัฐประหาร แต่มาเสียชีวิตแบบนี้ สงสัยพวกขวาจัดคงเตรียมถล่มพวกเราเร็ว ๆนี้แน่นอน” บุญส่งพูด
“ข่าวบอกว่าอาการดีขึ้น พอกินข้าวเหนียวมะม่วงเสร็จ ก็เกิดทรุดหนักแล้วเสียชีวิต” คมแสงเล่าข้อมูลที่อ่านจากหนังสือพิมพ์ ให้ฟัง
“ไม่ได้ตายโดยธรรมชาติ ต้องมีคนไม่อยากให้ท่านอยู่ แต่เชื่อว่าไม่มีใครหาร่องรอยเจอหรอก น่าจะเป็นฝีมือระดับโลก” โรจน์แสดงความคิดเห็น
“ตอนนี้ในกองทัพบกก็ขัดแย้งกันหนัก มีการออกแถลงการณ์อัดกันเองของพวกทหาร ความขัดแย้งแบบนี้เป็นตัวเร่งให้เกิดการรัฐประหารได้ รัฐบาลใหม่จะอยู่ถึงโยกย้ายใหญ่เดือนตุลาหรือเปล่าก็ไม่รู้ เตรียมตัวกันให้ดี” ชิงชัยเตือนทุกคน
หลังจากวงสนทนายุติลง ชิงชัยกับคมแสงเดินคุยกัน ขณะกลับไปที่ทำการพรรค
“คมแสง อีกประมาณอาทิตย์หนึ่งผมมีธุระไปต่างจังหวัด ฝากงานไว้ให้หลายคน สำหรับคุณต้องรับหลายอย่างหน่อย”
“ไปกี่วันพี่”
“คงราว ๆสามอาทิตย์”
“ทำไมนานจัง”
“มันจำเป็น เขาบอกว่าเส้นทางลำบาก แต่ถ้าไม่ไปก็จะไม่รู้สภาพความเป็นจริง ตอนถอยจะลำบาก”
“กลับมาแล้วพี่คงบอกผมได้ว่า มีอะไรอยู่ในกอไผ่”
|
ปฏิวัติบนสายรุ้ง 
