|
ในที่สุดสองสัปดาห์ก็ผ่านพ้นไป
วันเวลาในป่าดูเหมือนจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกอย่างช้าไปหมด จากจุดที่พัก ถ้าจะไปศึกษาดูงานอีกสำนักหนึ่ง มีวิธีเดียวคือเดินไป เท้าจึงเป็นอวัยวะที่สำคัญที่สุด ชีวิตเหมือนย้อนเข้าสู่ยุคโบราณ ใช้ฟืนหุงข้าว นอนในกระท่อมไม้ มุงหลังคาด้วยใบไม้ สิ่งแปลกแยกที่มองเห็นคือปืนอาร์ก้าและเซกาเซ ของทหาร พวกเขาที่มาใหม่ยังไม่ได้ติดอาวุธ เพราะยังไม่เคยฝึกการทหาร การศึกษาที่นี่มีทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ แต่จุดมุ่งหมายคือให้พวกเขาได้รับรู้ว่า เขตฐานที่มั่นเป็นอย่างไร และอยู่กันอย่างไร ถ้าชีวิตระบายสีได้ ชีวิตของที่นี่คงเป็นสี เขียว ดำและฟ้า ยกเว้นเวลาอาหารจึงมีสีขาวของข้าว สีเหลืองของหน่อไม้และฟักทอง แทรกเข้ามาบ้าง ในขณะที่ชีวิตในเมืองมีทุกสี และเปลี่ยนแปลงไม่หยุดหย่อน
9 พฤษภาคม อ. เมือง จ.เชียงใหม่
ตำรวจบุกเข้าจับกุมนักเรียนนักศึกษาและชาวนา ที่เชียงใหม่ มีนักเรียนในเชียงใหม่ 2 นักศึกษาราม 1 นักศึกษาเชียงใหม่ 1 ชาวนา 2 ทั้ง6 คนเป็นผปง.ศูนย์กลางนักเรียนนักศึกษาภาคเหนือ กำลังปฏิบัติงานโครงการช่วยเหลือชาวนาชาวไร่ มีปืนลูกซองสองกระบอก มีทะเบียนถูกต้อง หมึกโรเนียวและเทปวงดนตรีคาราวาน
ศนท.ออกมาประนามการกระทำครั้งนี้ รัฐมนตรีสำนักนายก แถลงว่าไม่มีส่วนรู้เห็นกับการกระทำของเจ้าหน้าที่ครั้งนี้
นายอุทัย พิมพ์ใจชน ประธานสภาผู้แทนราษฎร บอกว่า ขอให้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติตามคำแถลงที่ว่า ติดตามสอบสวนพฤติกรรมมานาน แล้วจึงจับกุม ไม่ใช่พอจับแล้วก็บอกว่ากำลังรวบรวมหลักฐานอยู่ก็เลยยังไม่สามารถส่งฟ้อง ต้องฝากขังไว้ก่อน
อาจารย์มารุต บุนนาคประธานสมาคมทนายบอกว่า ควรแก้ไขกฎหมายคอมมิวนิสต์ เพราะกฎหมายนี้ให้อำนาจพนักงานสอบสวนคุมขังผู้ต้องหาได้ถึง 480วัน ผู้ต้องหาไม่มีสิทธิ์อุทธรณ์ ฎีกา ไม่สามารถตั้งทนายได้ ทั้ง ๆที่ สนธิสัญญาเจนีวา ปี 2492 ยังให้สิทธิเชลยศึก หรือผู้ต้องหาอาชญากรสงครามให้ตั้งทนายแก้ต่างได้ ผู้ต้องหาคอมมิวนิสต์ของไทยจึงตกอยู่ในสภาพถูกมัดมือชก ทำแบบนี้ผู้ต้องหาเสียหาย
14 พฤษภาคม
ชาร์ล เอส ไวท์เฮาส์ ทูตสหรัฐประจำประเทศไทย เข้าพบรัฐมนตรีต่างประเทศเพื่อยื่นข้อเสนอใหม่ให้ไทย เกี่ยวกับสถานีเฝ้าระวังโครงการรามสูร ทางรัฐบาลไทยได้แจ้งให้ทางอเมริกาทำข้อเสนอเป็นลายลักษณ์อักษรส่งมาตามขั้นตอน
17 พฤษภาคม
เกรียงกมล เลขาศนท.เข้าพบรัฐมนตรีต่างประเทศ เพื่อยืนยันจุดยืนในการผลักดันกองกำลังสหรัฐออกไปตามกำหนดเดิม โดยให้เหตุผลว่าความขัดแย้งระหว่างอเมริกากับรัสเซียขยายตัว ไปสู่ความรุนแรงมากขึ้น จนมีแนวโน้มที่จะเกิดสงครามโลกได้ หากประเทศไทยนำตัวเองเข้าไปผูกพัน โดยปล่อยให้มีฐานทัพ ฐานเรด้าร์ เมื่อเกิดสงครามขึ้นประเทศไทยจะได้รับความเสียหาย ดังนั้นข้อเสนอใหม่ของสหรัฐ จึงต้องระวัง อาจจะเป็นการให้ความช่วยเหลือบังหน้า โดยหวังประโยชน์ทางทหาร
นายแคล้ว นรปติ หัวหน้าพรรคแนวร่วมสังคมนิยม เห็นว่าข้อเสนอใหม่ของสหรัฐเป็นการถ่วงเวลา เพื่อคงกำลังไว้ในประเทศไทย รัฐบาลไทยไม่ควรทำตาม
ขบวนการปฏิรูปแห่งชาติ , กลุ่มพิทักษ์ชาติไทย ,ชมรมแม่บ้าน จัดอภิปรายข้างกระทรวงต่างประเทศ เรียกร้องให้รัฐบาลชุดใหม่อย่าเพิ่งถอนเครื่องมือ จากค่ายรามสูรและเกาะคา เพราะเครื่องมือดังกล่าวมีประโยชน์ต่อประเทศไทยที่จะดักฟังความเคลื่อนไหวของกลุ่มประเทศคอมมิวนิสต์
คมแสงกลับเข้ามาในราม เขากำลังอ่านข่าวที่ฝ่ายข่าวสรุปมาให้ การเคลื่อนไหวต่อจากนี้คงรุนแรงขึ้นเมื่อใกล้เส้นตายวันกำหนดถอนกองกำลังสหรัฐ 20 ก.ค. เขาอดคิดถึงพี่ชิงชัยไม่ได้ สถานการณ์งวดเข้ามาทุกขณะแล้ว ถ้าพี่ชิงชัยอยู่คงได้ปรึกษาหารือหลายเรื่อง พอไม่อยู่ก็เหมือนขาดคู่คิดคนสำคัญไป ตอนนี้เรื่องที่เร่งด่วนเขาก็ตัดสินใจทำไปแล้ว ยิ่งนานวัน ก็ยิ่งมีคนมาถามว่า ชิงชัยหายไปไหน เขาก็ตอบส่ง ๆไปว่า กลับบ้าน ยายไม่ค่อยสบาย ถือโอกาสไปเยี่ยมพ่อแม่ และตายายด้วย
บ่ายวันนี้ที่องค์การมีการวิเคราะห์การเมือง ในประเด็นข้อเสนอใหม่ของอเมริกาที่ยื่นต่อรัฐบาลไทย มีความเห็นว่าองค์การนักศึกษาและสภานักศึกษา ควรยื่นหนังสือให้รัฐมนตรีต่างประเทศ ยืนยันจุดยืนเดิมที่จะให้อเมริกาถอนกองกำลังออกไปภายใน 20 กรกฎาคม 19 เพื่อเป็นการเพิ่มแรงกดดันไม่ให้รัฐบาลใหม่เปลี่ยนแปลงข้อเสนอตามฝ่ายอเมริกา หลังจากแลกเปลี่ยนเรื่องสถานการณ์จบ พี่น้อยเลขานุการองค์การเดินมาถาม
“เบอร์ใหม่ขององค์การที่เปลี่ยนเป็นเลขเจ็ดตัวคงมีกันทุกคนแล้วนะ แต่เบอร์ใหม่ของฝ่ายกิจการนักศึกษาน่ะ ช่วยจดกันไว้ด้วย”
“ที่องค์การอยากขอโทรศัพท์อีกเครื่องจะได้หรือเปล่า จะได้ทำงานสะดวกขึ้น” คมแสงพูดขึ้น
“อยากได้เร็วมั้ย” พี่น้อยถาม
“ครับ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดีสิ พี่น้อยไม่น่าถาม”
“ถ้าอยากได้เร็วก็ต้องซื้อพันธบัตรขององค์การโทรศัพท์แค่สามหมื่นเอง” พี่น้อยตอบสีหน้าเรียบเฉย แต่คมแสงแทบสะดุ้ง
“โอ้โฮ ตั้งสามหมื่นทำไมแพงขนาดนั้น” คมแสงร้อง
“เงินก็พอมีนะ แต่ถ้าเอาไปแล้วเราจะไม่มีเหลือเลย” ‘น้อง’ฝ่ายการเงินรีบชี้แจง
“ตอนนี้ทองบาทละพันสี่ ต่อให้ขายเข็มขัดทองหนักยี่สิบบาทของแม่ ก็ยังซื้อโทรศัพท์ไม่ได้เครื่องหนึ่งเลย” คมแสงบ่น
เม้งจากสหกรณ์ยืนฟังอยู่ด้วย “ไม่ยาก เอาแบบไม่เสียตังค์มั้ยล่ะ”
“มีด้วยเหรอ โทรศัพท์ไม่เสียตังค์” พี่น้อยถามอย่างงุนงง
“ก็ขอโทรศัพท์สาธารณะมาติดที่องค์การเพิ่มอีกตู้ไง ไม่เพียงไม่ต้องจ่าย ยังได้ตังค์ด้วย แต่เราขอพิเศษ เวลาโทรเข้าให้มีเสียงดังด้วย จะได้รับสายได้” เฮียเม้งเฉลยวิธีแก้ไข
“แล้วมันไม่นานเหรอ” พี่น้อยถาม
“ประเดี๋ยวจะลองให้พี่ธีรพงษ์ปรึกษาพรรคพวกในสหภาพ คงไม่นานนะผมว่า เพราะที่นี่ใคร ๆก็อยากมาติด นักศึกษาเยอะได้กำไรดี” คมแสงพยายามหาหนทาง
โรจน์เดินยิ้มร่าเข้ามาพอดี
“มีข่าวดีมาบอก” เขาส่งเสียงดังมาก ก่อนจะเดินมาถึง ทำให้หลายคนเดินเข้ามาร่วมวง ด้วยความอยากรู้ คมแสงเหลียวไปมองรอบ ๆ เห็นพลอยเข้ามายืนร่วมในวงสนทนาแล้ว
“ไอ้คานาย่า โดนยิงตายแล้ว” โรจน์ประกาศเสียงดัง
“แฟนเธอมาตามแล้ว” พี่น้อยกระซิบเบา ๆ
คมแสงไม่ได้ฟังพี่น้อยพูด เพราะกำลังสนใจข่าวที่โรจน์แจ้ง
“ใครคะ ชื่อเหมือนญี่ปุ่น”เสียงแป๊ว สาวคนขยันขององค์การถามขึ้น
“คนที่เป็นหัวโจกฆ่าเช ไม่รู้ว่ารู้กันหรือยัง สำหรับบ้านเราเป็นข่าวเล็ก ๆ สำหรับอเมริกาใต้เป็นข่าวใหญ่”
“เป็นข่าวดีจริง ๆ ไหนเล่ารายละเอียดให้ฟังซิ” คมแสงถามทันที
“ไอ้เซนเตโน คานาย่า สมัยก่อนมันเป็นนายพลอยู่โบลิเวีย เป็นผู้รับผิดชอบล่าสังหาร เช กูวาร่า โดยการสนับสนุนของซีไอเอ เมื่อก่อนมันเป็นนายพล หลังจากสังหารเชได้ มันรู้ว่ามันถูกหมายหัว ก็เลยย้ายไปเป็นเอกอัครราชทูตโบลิเวียประจำฝรั่งเศส เก้าปีที่มันหลบไป มันนึกว่าสบายแล้ว แต่เมื่อวันที่ 11 พฤษภาที่ผ่านมา พวกกองพลน้อยเช กูวารา ดักรออยู่หน้าสถานทูต รัวเข้าไปชุดใหญ่ จัดการล้างแค้นให้เรียบร้อย”
“เหลือไอ้ปิโนเช่อีกคน” คมแสงพึมพำ
“ใช่ เมื่อปี 16 ชิงชัยกับผมพยายามรณรงค์เรื่องนี้ หลังจากมันรัฐประหารและฆ่าอัล เยล เดประธานาธิบดีของชิลี” โรจน์เสริมขึ้น
“พี่จะตามไปเล่นงานมันไหมล่ะ หนูจะไปด้วย” พลอยถามทีเล่นทีจริง
“เอาแถวบ้านเราให้รอดก่อนเถอะเธอน่ะงานเยอะนะ ตอนนี้ก็ปฏิวัติสองประเทศอยู่แล้ว” คมแสงกระซิบเบา ๆ
สวนผลไม้ สถานที่ฝึกแห่งเดิม
หลังจากฝึกพื้นฐานแล้ว อาจารย์สิงขรก็พาลูกศิษย์ทั้งสาม เดินลึกเข้าไปข้างใน การฝึกวิชาสุดท้ายของวันนี้คือสุดยอดวิชา ‘สาบสูญจากสายตา’ ของอาจารย์สิงขร
“ที่ลุงยังมีชีวิตรอดอยู่ทุกวันนี้ เพราะลุงปรับตัวเข้ากับสิ่งรอบตัวจนศัตรูมองหาไม่พบ เลียนแบบสัตว์ เราไม่สามารถหายตัวได้ ดังนั้นเราต้องพยายามให้ตัวเรากลืนไปกับสิ่งแวดล้อม ถ้าเราอยู่ในหมู่คนใส่เสื้อสีขาว แล้วเราใส่เสื้อสีขาว คนตามหาเราก็ตามยาก นี่เป็นหลักการธรรมชาติ เราจะเริ่มทดลองกันดู คมแสงหนี เพชรกับพลอยเป็นคนตามหา เริ่มได้”
เกมเล่นซ่อนหาในวัยเด็กถูกนำมาใช้อีกครั้ง ลูกศิษย์ทั้งสามเร้นกายเข้าที่กำบัง ฝ่ายหนึ่งหนี ฝ่ายหนึ่งไล่ล่า ครูฝึกมองตามลูกศิษย์ ขณะที่ช่วงหนึ่งความคิดล่องลอยไปไกล ถึงบ้านเกิดเมืองนอน ที่ร้อนระอุไปทุกหย่อมหญ้าไม่ต่างจากที่นี่...พม่า
หลังจากผลัดกันซ่อนผลัดกันหาจนใกล้ค่ำ เกมจึงยุติ ดูทุกคนจะสนุกสนานกันมาก
“เอาละ วันนี้พอแค่นี้ ไปล้างตัวกัน” อาจารย์สิงขรเดินนำหน้า ลูกศิษย์ทั้งสามเดินตาม คมแสงเนื้อตัวมอมแมมกว่าใคร ทั้งสี่เดินไปถึงริมแม่น้ำเจ้าพระยา
“เรือใครครับ” คมแสงเห็นเรือหางยาวลำเล็ก ๆ หัวเรือซุกอยู่ริมกอหญ้า มีเชือกล่ามไว้กับสะพานท่าน้ำ
“เรือของเราเอง เอาไว้ข้ามไปฟากโน้น” อาจารย์สิงขรก้มวักน้ำล้างมือแล้วลูบหน้า เอ่ยปากถามเพชรกับพลอยว่า
“หนูสองคนรู้มั้ยว่า ครั้งสุดท้ายที่หาไม่เจอ เค้าไปซ่อนที่ไหน”
“จนเดี๋ยวนี้พลอยก็นึกไม่ออก”
“แต่ลุงรู้ คมแสงแกล้งวิ่ง ทิ้งร่องรอยให้เราเห็น แล้วย้อนกลับมาใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง แล้วลงไปในร่องสวน หมกโคลนแช่น้ำใช้ใบไม้แห้ง กับวัชพืชพรางตัว”
“แล้วต้นไหนล่ะ พลอยดูแล้วก็สังเกตไม่ออก”
“เพชรก็มองไม่เห็นเลย”
“ใกล้ค่ำดูยาก ลุงก็มองไม่เห็น มาเห็นตัวตอนที่เขาเดินมาหาเราแล้ว แต่ลุงเดาได้ว่าเขาอยู่ตรงไหน” สิงขรลูบคาง
“ตรงไหนคะ”
“ในร่องสวนใต้ต้นชมพู่ ใช่ไหมคมแสง” เขาเดาแล้วหันไปทางคมแสง
“ใช่ครับ ทำไมอาจารย์รู้ล่ะครับ ในเมื่อมองไม่เห็นผม”
“ก็ใบชมพู่ที่โคนต้นถูกกวาดหายไปแถบหนึ่ง อีกแถบหนึ่งยังคงกองอยู่ และในร่องสวนตรงนั้นมีใบชมพู่มากไปหน่อย ผิดกับตรงอื่นแต่ก็มองไม่เห็นคุณหรอก แค่นี้ก็นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่ใช้ได้” ครูฝึกชม “หัวใจของการสาบสูญคือต้องให้คนอื่นมองผ่านโดยไม่สงสัย จนกระทั่งเข้ามาตรวจละเอียด”
“ใช่ครับอาจารย์ ผมจะทำให้ดีกว่านี้ สมัยเด็ก ๆผมเคยซ่อนนกไว้ในโอ่งน้ำได้สำเร็จ เพราะใคร ๆก็คิดว่านกไม่ใช่ปลา” คมแสงเล่า
ทั้งหมดเดินคุยกันระหว่างเดินทางกลับ ขณะที่ความมืดค่อย ๆปกคลุมเส้นทางที่กลับไปบ้านหงส์ จนกระทั่งมืดสนิท
บนโต๊ะอาหารมื้อค่ำ
“เป็นไงบ้างคะคุณอา” พิมพ์วดีถาม
“คมแสงถ้าจะเอาตัวรอดได้ดี มีผิดพลาดเล็ก ๆน้อย ๆ” สิงขรพยักหน้าอย่างพอใจ
“วันนี้ตอนฝึกดูน้องพลอยเรียบร้อยจัง ไม่ดุดันเหมือนเก่าเลย” คมแสงตั้งข้อสังเกตเมื่อสิงขรกับเพชรออกไปแล้ว พลอยยังเงียบไม่ตอบข้อสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอก แกกลัวลูกจะมองแกเป็นนังมารร้ายที่ดุดันเกินไปน่ะ” พิมพ์วดีเป็นคนตอบ
“ต่อให้มีแปดเศียรแปดกร คุณก็ยังเป็นนางฟ้าของผมเสมอ ไม่ใช่นางมารร้ายเด็ดขาด เป็นนางฟ้าจริง ๆนะ
เป็นนางฟ้าองค์น้อยที่ลอยล่อง ฟ้าคะนองเมฆฝนต้องทนฝ่า
จะแหวกคมอาวุธสุดศาตรา เพื่อประชาลงท้าสู้กับหมู่มาร
แปลงกายเป็นแปดกรแปดอาวุธ ยังสวยสุดองอาจกล้าหาญ
พลิกแพลงจำแลงร่างเข้ารอนราญ พิชิตพาลที่ปกครองสองแผ่นดิน”
คมแสงท่องกลอนที่เขาแต่งไว้
“เป็นไง ผมแต่งให้คุณโดยเฉพาะ”
“จบแค่นี้เองเหรอ” พลอยถามเสียงปลื้ม ๆ
“ถ้าคุณชอบ ผมจะแต่งต่อให้อีกก็ได้”
“ชอบมากเลยค่ะ” พลอยยิ้มอวดฟันขาว
“งั้น วันหลังผมจะแต่งต่อให้”
“เป็นเพลงยาวที่ยอดเยี่ยมมาก แต่คงใช้ได้เฉพาะสาวคนนี้เท่านั้นแหละ ที่แปลงกายมีแปดแขนแล้วยังยิ้มชอบใจ” คุณพิมพ์วดีส่ายหน้ายิ้ม ๆ “แม่จะขึ้นข้างบนแล้วละ รู้สึกว่าตัวเองชักจะแก่ไปแล้วตามไม่ทัน ลูกสองคนคงมีแปดแขนทั้งคู่นั่นแหละ ถึงได้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยขนาดนี้ ถ้าสองคนมีสิบหกกรก็คงพิชิตพาลทั้งสองแผ่นดินได้แน่” พูดจบก็หมุนตัวเดินขึ้นชั้นบนไป
ถึงเวลานี้เธอรู้ว่าตัวเองเป็นส่วนเกินถ้ายังนั่งอยู่ต่อไป ไอ้หนุ่มนี่มันยอดจริง ๆ ขนาดต่อหน้าแม่มันยังมีวิธีชมสาวที่พิสดารขนาดนี้ เธอกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ขณะเดินขึ้นบันได หูก็แว่วเสียงลูกสาวถามว่า
“พี่ชิงชัยไม่ส่งข่าวมาเลยเหรอ”
|
ปฏิวัติบนสายรุ้ง 
